Nurəddin İSMAYIL

Azərbaycan müstəqillik əldə etdiyi gündən üzü bu yana İran molla rejiminin ölkəmizə qarşı təhdidləri, məzhəb təəssübkeşliyi adı altında cəsusluq fəaliyyəti, suverenliyimizə, ərazi bütövlüyümüzə yönəlik təxribatçı davranışları, dövlət atributlarımıza sayqısızlığı bir an belə səngimək bilmir.

Azərbaycanın çar Rusiyası və sovet hakimiyyəti tabeliyində olduğu 200 il ərzində “şimal ayısı”nın qorxusundan cınqırını çıxarmayan İran, Azərbaycanın müstəqil dövlət kimi beynəlxalq arenaya daxil olmasından sonra ölkəmizə qarşı diş qıcamağa başladı. Bəlkə də bu xəbis niyyətində haqlıdır və anlayır ki, Müstəqil Azərbaycan, Bütöv Azərbaycan ideyasının gerçəkləşmə nöqtəsidir. Birinci Qarabağ müharibəsində Ermənistanın təcavüzkar planlarının həyata keçirilməsinə hər cür maddi, mənəvi, hərbi, siyasi dəstək verən, bu mənfur ölkənin işğal etdiyi tarixi ərazilərimizdə törətdiyi cinayətlərə göz yuman, humanitar yardım adı altında Ermənistana silah-sursat daşıyan molla rejimi Azərbaycanın ikinci Qarabağ müharibəsində əldə etdiyi hərbi zəfərdən sonra lap cin atına mindi. Dünənə qədər Ermənistanla bağlı planlarını gizlin həyata keçirməyə üstünlük verən İran, Azərbaycanın təcavüzkar ölkəni sarsıdıcı məğlubiyyətə uğratmasını görüncə, açıq fəaliyyətə keçdi və ordumuzun hərbi hücumlarının qarşısını almaq, Qafanda konsulluq açmaq, Zəngəzur dəhlizini özünün qırmızı xətti elan etmək və bir az da qabağa gedərək Tehranda yerləşən səfirliyimizə terror hücumu təşkil etmək kimi məkirli gedişlərə başladı.

Molla rejiminin məzhəb ayrı seçkiliyi salmaqla ölkəmizi daxildən parçalamaq kimi planları da öz bəhrəsini vermədi. İranda sinə döymək, şaxsey-vaxsey getmək, baş yarmaq, yalançı göz yaşları axıtmaq üzrə ixtisaslaşan məzhəbçi dəstələrin paytaxtımızdan tutmuş rayon mərkəzlərinə qədər yerləşdirilməsi, cəsus şəbəkələrinin yaradılması, hazırlığı olmayan inanc sahiblərinin şirnişdirici vasitələrlə ələ alınma cəhdləri sonda dövlət təhlükəsizlik xidmətinin peşəkar fəaliyyəti nəticəsində neytrallaşdı. Din, iman, məzhəb əldən getdi deyə şüvən qoparan molla güruhu o tayımızda rişxənd, bu tayımızda nifrət hədəfinə çevrildi və edilən cəhdlər beş on başı boş fanatikin yoldan çıxarılmasından başqa, bir işə yaramadı. Azərbaycanın regiondakı nüfuzu artdıqca, İranın sevmədiyi, bəzən də özünə qorxu mənbəyi hesab etdiyi Türkiyə, İsrail, Pakistan kimi ölkələrlə qarşılıqlı əlaqələri gücləndikcə, ölkəmiz qlobal tədbirlərin keçirildiyi mərkəz halına gəldikcə molla rejiminin əndişələri daha da artır və növbəti aqressiya sərgiləyirlər. Son vaxtlar Türkiyə və Azərbaycan prezidentlərinin şəxsinə qarşı Ərdəbildə, Qəzvində dini rəhbərin nümayəndələrinin təhqiramiz fikirlər səsləndirməsi də bu əndişənin davamından başqa bir şey deyil. 

Molla rejiminin aqressivləşməsi bir də İranın proksi qüvvələrinin, Yaxın və Orta Şərqdə himayə etdiyi terror qruplarının məhv eilməsi, “şiə hilalı”nın getdikcə daralması, nəinki üçüncü ölkələrdə olan yüksək rütbəli hərbçilərinin, hətta öz paytaxtında belə ən etibarlı şəkildə qorunan personalarının məhv edilməsi ilə bağlıdır. ABŞ-nin dəstək verdiyi İsrailin çox asan şəkildə İran mifini alt-üst etməsi, bu ölkəni öz acı taleyi ilə barışmaq zorunda buraxır və İranın türk düşmənçiliyi məsələsində ortaq olduğu dövlətlərin diktəsi ilə hərəkət etməkdən başqa çarəsi qalmır. Belə olmasa idi, Zəngəzuru özünün qırmızı xətti elan edən İran, himayə etdiyi Ermənistanın öz sərhədlərində Avropa İttifaqı mülkü missiyasını yerləşdirməsini, son günlər ABŞ ilə Ermənistan arasında strateji təfdaşlıq haqqında sənədin imzalanması və razılaşma ilə NATO və ABŞ hərbiçilərinin müştərək şəkildə sərhədlərin qorunmasına razılıq verilməsini asanlıqla qəbul etməzdi. Lakin məzhəbçi kor zehniyyət unudur ki, təsir əks təsirə bərabərdir. Onlar Azərbaycana, türk dünyasına qarşı nə qədər nifrətlə köklənəcəksə, böyük bir say çoxluğuna malik və getdikcə daha çox tarixi, mədəni, siyasi birliyə çevrilən türk dünyası tərəfindən o qədər müqavimətə rast gələcək. Fars ideolojisinin aparıcı gücü olan molla rejiminin Azərbaycana qarşı olan daxili nifrətinin kökündə fars kimliyinin İran ərazisində yerləşdiyi tarixdən onun içində yaşatdığı antitürk xisləti durur. Bu nifrəti farsların şah əsəri sayılan “Şahnamə”dən tutmuş müasir dövrə qədər yazılan əsərlərində, siyasi dəst-xətlərində görməmək mümkün deyil.

Bu ölkədə iki xətt izlənilir. Şiəliyin İslamın fövqünə qaldırılması, əhalisinin yarıdan çoxunu təşkil edən türk və türk dünyasına nifrət.

Birinci xətt İslam dünyasının parşalanmasına, ikinci xətt türk birliyinin aradan qaldırılmasına xidmət edir ki, bu da həm İranın, həm də Türk dünyasının birliyindən vahimə keçirən dövlətlərin işinə yarayır.