smayıl onu dərc elədi. Daha hansını deyim, bilmirəm. Yaxşı-pis o qədər yazı olub ki...

- Uzun zaman Müsavat Partiyasında fəaliyyət göstərdiniz. Sizcə, bu, jurnalistkaya necə təsir göstərib?

- Maraqlı sualdır. 1993-cü ilin sonlarından etibarən Müsavat Partiyasının katibi və ya başqan İsa bəyin müavini olmuşam. Qəzetçi kimi nə qədər tərəfsiz olmağa çalışsam da, şübhəsiz ki, bu amil fəaliyyətimə təsirsiz ötüşməyib...

- Podaqra ilə “yoldaşlığınız” da uzundur. 70 ilin neçə ilini onunla “yoldaşlıq” edirsiz?

- Podaqra xəstəliyi ilk dəfə 33 yaşımda üzə çıxdı, ayağımda tutmuşdu. Halbuki tibbi ədəbiyyatda yazılır ki, bu xəstəlik adətən 40-45 yaşdan sonra başlayır. Atamda da bu xəstəlik var idi, irsidi. Amerikada da, Tailandda da, Leninqradda da, Tiflisdə də müayinə etdirmişəm. Hər yerdə eyni sözlər, eyni dərmanlar. Tam müalicəsi yoxdur. Ömrünün axırına kimi gözləməlisən, nazıyla oynamalısan. Oynamadınsa, cəzalandırır. Mən də indi vaxtilə etdiyim səhlənkarlığın cəzasını çəkirəm.

Əllərim açılarsa, xəstəliyimin tarixçəsini yazaram

- Əlləriniz açılsa, nə yazmaq istəyərdiniz? Heç yarımçıq qalan tərcüməniz varmı?

- Yarımçıq tərcüməm yoxdur. Əllərim açılarsa, elə bu xəstəliyimin tarixçəsini yazaram, publisistcəsinə. Həkim kimi yox, bir xəstə kimi, yaşadığım dəhşətli əzabları...

- Başqa nəsə yazmaq istəmirsiz? Xatirələrinizi yazmaq, çap etmək...

- (Bayaqdan bəri neçənci dəfə bədənini tarazlamağa çalışır, yarıbükülü əllərinə baxıb düşünür) Ola bilər. Ancaq bu dəqiqə onu etməyə fiziki imkanlarım yoxdur...

Son bir ildə, bir il yarımda çox əziyyət çəkmişəm. Əvvəllər bir həftə, 10 gün yatırdım, keçib keçirdi. İndi isə il yarımdır tutub buraxmır, daha bezmişəm. Nə öldürür, nə də rədd olub gedir. Demək olar ki, hər şeyə həvəsim itib. Nəsə, çox pessimizmə qapılmayaq...

Sağollaşanda ağrılı əllərini tutmağa ehtiyat edirəm. Ürək-dirək verirmiş kimi “İnşallah, əlləriniz açılar, mütləq yazın, maraqlı olar”, deyirəm.

- (Gülümsəyir) Görək. Olsa, fikirləşərəm...

Məhbubə Qasımbəyli