Ermənilər bu dəfə də Nikol Paşinyanı seçdilər. Rusiyanın himayə etdiyi və Paşinyanın “üçbaşlı müharibə partiyası” adlandırdığı müxalif siyasi qüvvələr birlikdə onun səslərinin yarısı qədər səs yığa bildilər.

Ancaq əslində, ermənilər bu seçkidə də 2021-ci il seçkisində olduğu kimi, Paşinyana “hə”dən çox müharibəyə “yox” dedilər. Yəni Paşinyandan və hakim partiyanın yürütdüyü Avropa gündəmindən də daha çox sülh gündəminə üstünlük verdikləri üçün bu seçimi etdilər. Onlara bunu etdirən isə əlbəttə ki, Azərbaycan, onun ordusu, onun Prezidentinin qlobal və regional siyasəti, eləcə də onun müəllifi olduğu sülh gündəliyidir.

Məhz Azərbaycanın hərbi-diplomatik uğurları Ermənistan cəmiyyətini və siyasi elitasını reallıqla barışmağa, sülhün və ərazi bütövlüyünün tanınmasının alternativi olmadığını nəhayət ki, anlamağa məcbur etdi. Yəni bu seçkinin nəticələri həm də Azərbaycanın və onun liderinin qələbəsi kimi qəbul edilməlidir…

Əlbəttə, bu nəticələrdə Azərbaycanın 44 günlük müharibədəki möhtəşəm qələbədən sonra məğlub Ermənistanla münasibətləri necə formalaşdırması da əhəmiyyətli rol oynadı. Çoxlarının gözlədiyinin əksinə olaraq, məhz Azərbaycan qalib tərəf olmasına baxmayaraq, qarşı tərəfə sülh danışıqlarını təklif etdi. Üstəlik, sülh üçün lazım olan və beynəlxalq hüquqa, ədalətə söykənən əsas baza prinsiplərini müəyyən edərək irəli sürdü. Ermənistan eliatsı və cəmiyyəti də bunu gördü və qiymətləndirdi, düzgün nəticə çıxararaq, anladı ki, Azərbaycanla sülhün alternativi yoxdur.

İstər Paşinyanın Praqa bəyanatı, istər iki tərəfin imzaladığı Vaşinqton sənədi Azərbaycan Prezidentinin ardıcıl, dövlətimizin və xalqımızın iradəsinə dayanan siyasəti oldu. Ermənistanla nəqliyyat məhdudiyyətlərin aradan qaldırılması və digər ölkələrdən olan yüklərin Ermənistana tranziti üçün imkanın yaradılması prosesinin özü elə bir dövrdə və elə bir ardıcıllıqla həyata keçirildi ki, həm Ermənistan, həm də Qərb Azərbyacanın sülh gündəminə nə dərəcədə sadiq olduğunu gördü. Əlbəttə ki, bütün bunları erməni seçicisi də görüb dəyərləndirməyə bilməzdi.

Əslində, Paşinyanın əleyhinə səs verən ermənilərin də böyük hissəsi sülh istəyənlərdir. Çünki Paşinyanın “üçbaşlı müharibə partiyası” adlandırdığı siyasi qüvvələr belə, “Azərbaycanla müharibə, yoxsa sülh” mövzusunda çox ehtiyatlı davranmğa çalışdılar. Onların heç biri birbaşa Azərbaycanla müharibəyə gedəcəklərini demədilər. Buna həm cəsarətləri çatmadı, həm də erməni cəmiyyətinin əhvali-ruhiyyəsi imkan vermədi.

Seçi kampaniyası dövründə keçirilən televiziya debatlarında belə, əsas mövzu Azərbaycan oldu. Azərbaycanın və İlham Əliyevin adı bu debatlarda yüz dəfələrlə səsləndirildi. Çünki erməni seçicisini ən çox maraqlandıran məhz bu ünvan idi...

Hətta seçki kampaniyasının son günlərində Robert Koçaryan özü də Azərbaycanla sülh müqaviləsi imzalayacağını dedi. Yalnız bir şərt irəli sürdü ki, Rusiya bu müqavilənin qarantı olmalıdır. İndi, seçkidən sonra Koçaryanın nə deməsinin elə bir əhəmiyyəti yoxdur. Lakin hər halda, hətta Koçaryan da özünün olmayan ağlı ilə anlayır ki, erməniləri sülh gündəmi daha çox maraqlandırır, nəinki onun və başının dəstəsinin revanşist, içi boş bəyanatları və vədləri…

Beləliklə, son nəticə budur ki, Ermənistandakı seçkinin taleyini Azərbaycandan, onun liderinin apardığı siyasətdən qaynaqlanan faktorlar həll etdi. Bunu erməni politoloqları da etiraf etməyə bilmirlər. Odur ki, bu seçkinin gerçək qalibinin kim olduğunu da xüsusi qeyd etməyə ehtiyac qalmır…

“AzPolitika.info”