“İlahi idrak ver...” - Avdı Qoşqarın şeirləri
Mediaxeberleri.Az portalının “Yurdumun adını ucaldanlar” layihəsində şeir vaxtıdır, sizlərə Avdı Qoşqarın şeirlərini təqdim edirik:
İLAHİ, İDRAK VER...
İlahi,idrak ver yurddaşlarıma-
idrak ver-özünü,kökünü bilsin.
Başına tökülən dolunu duysun,
Çiyninə qoyulan yükünü bilsin.
Duyub anlasın ki,bu yurd önündə-
ömür imtahandı,gün imtahandı,
...Baxdım dağlarına-gözüm səyridi,
dilsiz genişliyə ürəyim yandı.
Sən Kərəm əhlisən,gül üzlü Tanrım!
Yandır beyinlərdə alov selini.
İdrak ver-zülmətin qarası sönsün,-
sahiblik eləsin yurda-yurddaşlar
toplumdan çevrilib millətə dönsün!
İlahi,təpər ver yadı-yaddaşı
damarda sellənən qanı oynasın.
Bir az üz-gözünü torpağa sürtsün,-
bir az dağa-daşa-canı oynasın!
Üfüqdə qızaran gün haləsini-
düzlərin açılan lalası bilsin.
Sazaqda üşüyən tənha nərgizi-
özünün doğmaca balası bilsin.
Tanrım!
Bizi hasar içi sevgidən qurtar,
ev içi səadət -tək yanan ocaq.
Doğmaya ,qırağa bölünsə bu xalq,
onun bir olmağı çətin olacaq.
Buzlamış ürəkdə sevgi arama,
orda yurd istəyi doğula çətin.
Bu da bir duz idi-səpdim yarama-
göynəyi gedəcək ölənə kimi...
Cırıb yandırıram şeirlərimi
Mən elə bilirdim arxada millət
Öndə söz bayrağım-alqışlanacaq.
Umduğum olmadı-cürətsizliyi
Milli cahilliyə bağışlayıram.
Qoy olsun canımla söz dərdi qoşa
Qəlbimin üstündə alov dilimi.
Ya ruhum çatmadı o ucalığa,
Ya da rahatlığa açdım əlimi-
Cırıb yandırıram şeirlərimi.
Daş-daşı əzirsə fəlakət deyil,
Daş ürək üstünə basılsa heç nə.
Dönməzlər yolunu getmək hünərdi
Haq dar ağacından asılsa heç nə.
Bax onda günəşin yolu bağlanar,
Zülmət haray salar yalquzaq kimi.
“Başı mədəsinə calaq millətin”
Dərkinə qurulan bir tuzaq kimi.
Cırıb yandırıram şeirlərimi.
Şerim qorumursa canım milləti,
Gəlirsə başına min qəza,bəla...
Demək qannan keçir azadlıq yolu,
Gedib”Qan gölünə”baş vurum bala.
Neyliyim özümə gəlir gümanım,
Neyniyim bitimmi söz ahı kimi?
Bütün qələmlərin şərlə savaşı,
Bütün kağızların günahı kimi-
Cırıb yandırıram şeirlərimi.
Üsyan eləməli yaşım adlayıb,
Müdrik çağlarımda nəyi gözləyim?
Hamının gözləri açıqdı görür,
Hamı gördüyünü necə gizləyim?
Susmaq qızıldısa həqiqət nədi?
Kim şəri-şeytanı ürəkdən silib,
Bütün olanların çarəsi sözmü?
Millətə,özümə hesabat kimi-
Cırıb yandırıram şeirlərim
Bilsəydim bunadı gücüm,taqətim
Susardım o yanı,anrısı yoxdu.
Kim haqqı danırsa ,başının üstdə
Demək ki,Allahı,Tanrısı yoxdu.
Kösövü söndürməz ocaq sahibi,
Demək söndürürsə,kələk oynayır,
Demək ətrafında “külək”oynayır,
Demək ortalıqda mələk oynayır-
Cırıb yandırıram şeirlərimi.
Damcı səbr ilə deşər sal daşı,
Bir şərtlə damcının təpəri olsun.
Elinin qədrini bilən ərənin
Gərəkdir qayadan çəpəri olsun.
Çəpəri olmasa daha nə ərən?
Duyğu çiçəkləri açmaz yaz kimi
Bütün olunmaza,olmaza rəğmən-
Allaha,Tanrıya etiraz kimi-
Cırıb yandırıram şeirlərimi.
Söz mənim Allahdan asılan yerim
Sözü olmayanlar buyruğa quldur.
Elə hey umuruq Allah kərimdi-
Bircə yol baxmırıq -bu necə yoldur-
Gedirik başımız,sinəmiz yara…
Gedirik sonacan gözü yumulu,
Verib ömrümüzü ayrılıqlara,
Sonra da Tanrıdan həyat umuruq-
.
Bu ömür deyilən busa,nə deyim,
Bu həyat adlanan-əzaba lənət.
Bir ruh yaşadım oxşarı göyün-
Birdəki,bir bədən-demək də olmur-
Bir torba sür-sümük,bircə yığın ət,
Bu nə ölçü-mizan,bu necə niyyət?
Udmağa çalışır görən kim-kimi?
Nə ötəri ömür,nə əbədiyyət-
Bunlar sözə gəlməz,söhbətə gəlməz-
Cırıb yandırıram şeirlərimi…
PAPAQ
Şuşa başımızda papağa bənzər,
Papağa oxşayır qayası,dağı.
Ərənlər papağı başda dik gəzər
Hamı saxlayanmaz başda papağı.
İgidin şərəfi sayılıb başdan-
Papağı,qılıncı,bir də kəhəri...
Papaqlı kişilər əyləşib başda-
Atının belində gümüş yəhəri.
Papaqlı çağlardan küləklər əsir,
Çapır Pənahəli kəhəri yorğa.
Buludu başına götürüb gəlir,
Qara papağının üstündə sırğa.
Bir az aşağıda Xanın kəndidi,
Evlər papaq-papaq -Sapand daşları.
Çox papaq ölçüyə gəlməyir nədi,
Çox papaq sevməyir yastı başları.
Papaq var kor-kobud,papaq var ifcin,
Baş var qara butluq,baş var kirvənkə.
Papağı başda şax saxlamaq üçün
Papaq qədri bilən sərkərdə gərək.
Oxunub: 743
Xəbəri paylaş
Paylaş:
Reklam
